Jaar van het Woord

Woorden zijn ook maar zielen, hebben ook maar enkel de zinnen rondom hen om de weg te wijzen.Om zich volledig over te geven in wat ze betekenen, waarvoor ze staan. Om nuances juist te leggen en werelden van verschil af te grenzen. Zo leven woorden. De schrijver zet ze af, ergens middenin de weidsheid van het witte vlak en daar staan ze dan. Met enkel definities achter hen aan, te draaien, zich uit te rekken, in een poging gezien te worden en dat grijze kleur kwijt te raken. In te wisselen voor een helder geel of een diep blauw. En dan is het aan ogen, harten en veel vlagen van gevoel om er iets van te maken. Om letters te doen rechtstaan en dansen. Om passie en rauwe frustratie van het blad te laten druppen en de tranen te kunnen opvangen. Om van de hele tekst één vloeiende golf te maken, om schrijven en lezen te verbinden in rust. Om te troosten, te doen inzien, te doorzien, te kwetsen, te beminnen. Om boven alles een kracht te doen geboren worden die stervelingen verbindt. Met alfabetten worden bergen verzet en als er iets van chemie of algebra leeft tussen mensen wordt dat abstracte omkaderd, ingekaderd door woorden. Woestijnen van letters die het omschrijven, durven zeggen wat anderen met ogen schreeuwen. Het simpelweg op papier zetten van oeremoties die elke persoon door zijn hart en aderen voelt stromen. Daarin een weg vinden, bomen tekenen en een bos zien, dat is kunst. Raken, vanuit netvliezen hartkamers verbinden, dat is talent. Een muzengave. En als woorden goud zijn, dan zijn we rijk. Als woorden echt diamanten zijn, parels van oesters van diep in de zee, dan kunnen we niet rijker worden. Jij en ik. Schrijver en lezer. Welkom in dit verhaal.

(Nona Beele, leerling uit klas 602b)