Kerst - manna huis

Armoedebestrijding in Vlaanderen en het verhaal van Marleen

Meer dan één op tien mensen in Vlaanderen leeft met een armoederisico. Armoede is niet enkel een kwestie van inkomen. Armoede is een netwerk van sociale uitsluitingen op verschillende levensdomeinen die intens met elkaar verweven zijn, zoals onderwijs, werk, vrijetijdsbesteding, huisvesting en gezondheid,...

Het toelaten van armoede is een schending van de mensenrechten. Armoedebestrijding moet dan ook gericht zijn op een volwaardige participatie aan de samenleving, zodat iedereen ten volle kan genieten van alle sociale grondrechten.

Het Manna-huis biedt al zestien jaar een warme maaltijd en een luisterend oor aan kansarmen. Ruim vijftig bezoekers komen er dagelijks over de vloer. Het zijn mensen van allerlei slag. Nogal wat bezoekers zijn generatiekansarmen: d.w.z. dat hun ouders of grootouders het ook altijd moeilijk gehad hebben.

Neem nu Marleen. Ze heeft een moeilijke jeugd gehad: er waren vijf kinderen thuis, vader dronk en moeder was langdurig ziek. Als oudste moest ze instaan voor de zorg van hun gezin. Met als gevolg dat ze niet regelmatig naar school kon gaan. Soms zelfs maar drie maanden per jaar. Op die manier vereenzaamde ze: sociale contacten waren er niet en thuis was haar hulp meer dan nodig. Om de zorgen van thuis achter zich te laten is ze gevlucht in een huwelijk, waarvan na korte tijd bleek dat het een mislukking werd. Als vrouw van een landbouwer werd ze fysiek mishandeld en stond ze constant in voor het poetsen van de stallen en het harde labeur op het land. Ondanks alle ellende kwam er een eerste kind.

Via cb, een radiozender, kwam ze al gauw in contact met een andere man met wie ze een relatie aanging. Na verloop van tijd bleek dit ook niet de juiste keuze te zijn. Maar ondertussen had moeder natuur haar werk gedaan en waren er twee kinderen bij gekomen.

Marleen kwam onder de drukte van een gezin met kinderen en een man die haar niet steunde in een depressie terecht.

Ze werd opgenomen in een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Tijdens haar genezingsproces leerde ze een patiënt kennen. Iemand met we ze al te gauw besliste haar leven mee te delen. Met die persoon kreeg ze twee dochters. Ook die relatie mislukte.

De kinderen verhuisden van her naar der... De situatie van ongeschoolde, alleenstaande moeder met vier kinderen deed haar de das om.

Ze leefde lang van het bestaansminimum samen met haar vier kinderen. Haar oudste dochter heeft ze nooit meer gezien.

Na jaren werd de situatie onhoudbaar en uitzichtloos voor Marleen. Via het OCMW en de huisdokter werd ze verwezen naar het Mannahuis om daar 's middags een gezonde maaltijd te eten, al dan niet met haar kinderen. Haast dagelijks kwam ze er over de vloer. Door de sociale contacten daar is Marleen in het vrijwilligerswerk gestapt. Zo kon ze haar werkuren, in combinatie met haar gezin, kiezen. De mensen van het CAW en het Kringloopcentrum merkten heel wat talenten bij Marleen en spoorden haar aan een opleiding als ervaringsdeskundige te starten. Deze opleiding duurt 4 jaar met vakken uit het maatschappelijk werkveld, vertrekkend vanuit je eigen kansarmoede-ervaringen.

Het zien studeren deed ook haar kinderen op het idee komen verder te studeren.

Het Mannahuis, de mensen van het CAW en het kringloopcentrum, als sociaal vangnet, hebben er in Marleens leven voor gezorgd dat ze na verschillende verkeerde keuzes opnieuw op eigen benen kon staan.

Nu is Marleen werkzaam in 't Hope, een vzw die zorg draagt voor mensen die in armoede leven. Marleen begeleidt er mensen in een voor haar zeer herkenbare situatie. Met haar verhaal hoopt ze mensen uit diezelfde vicieuze cirkel van armoede te halen.