Kerst - breaking the silence

Van 1 tot 17 december liep in de Hallen van Schaarbeek (in Brussel) een tentoonstelling met als titel: Breaking the Silence.De tentoonstelling wil morele vragen oproepen over de praktijken van het Israëlische leger in de bezette gebieden. Het zijn getuigenissen waarin Israëlische soldaten vertellen over hun angsten, hun twijfels, hun lafheid.

Ik lees jullie 2 getuigenissen voor van 2 Israëlische ex-soldaten:

1. testimony catalog number: 93954
rank: Staff Sergeant
unit: Givati Brigade
place: Gaza strip
period: 2004

" In het leger kregen we bevel om te schieten naar iedereen die na 9 uur 's avonds buiten kwam. Ons favoriete lichaamsdeel was een knie. Als je een knie kapot maakt, is het hele been kapot. En psychisch ook de volledige persoon. We maakten niet echt een lijst over wie de meeste knieën kon verpletteren. Er was geen echte competitie, maar wel een persoonlijke overwinning. Het was ook niet elke soldaat, maar een paar scherpschutters die het bevel met vuur en opwinding uitoefenden. Ook kinderen werden geviseerd. Of we geen andere lichaamsdelen schoten? Een voet is simpeler dan een knie. Sommige soldaten vuurden naar de maag. Maar dat loopt nooit goed af..."

2. testimony catalog number: 1615

rank: Captain
unit: Other
place: Binyamin District

"Op een dag zei onze commandant: "OK, jongens, ga 's nachts de huizen binnen zodat ze het begrijpen. Zorg dat ze begrijpen." Twee simpele zinnen en dit was het bevel. Maar omdat ik het niet echt begreep, vroeg ik hem: "Maar om wat te doen? Een huis binnen gaan in het midden van de nacht? Mensen meenemen naar buiten? Of hen binnen laten?"

Hij werd kwaad en zei me: " Laat hen zien en voelen wie de baas is. Met ons valt niet te lachen. Maak hen duidelijk wat er met hen gebeurt als ze een terrorist in huis zouden verbergen. Go!"

En ik zie mezelf nog bij de eerste familie. Sta ik daar in de gang met een groep soldaten achter me. We zijn zwaar bewapend, kogelvrije vesten en modder aan onze voeten. We lopen, nee, razen, het volledige huis door. Bevuilen hun tapijten, zetten onze voeten op de lakens. En zij staan weerloos te kijken in de gang. We kunnen niet met elkaar communiceren want ik spreek geen Arabisch en zij geen Hebreeuws. Ik zie hun paniek en ik voel mijn eigen paniek. Maar ik moet agressief zijn. Ik vraag aan de vrouw: "Waar is uw man?" Maar ze begrijpt me niet. We gaan naar één van de kamers en zien het laken bewegen. Met onze boots stampen we het weg en daar liggen haar kinderen te bibberen van angst. Ik wil naar buiten en zeg tegen de andere soldaten: "Komaan, ze hebben het begrepen." Ik ben in shock. "

Jullie moeten weten dat Israël één van de machtigste legers ter wereld heeft. Alle Israëlisch hebben dienstplicht. Dat wil zeggen dat mannen drie jaar in het leger moeten en vrouwen twee jaar.

Sinds het uitroepen van de staat Israël in 1948 misbruikt het leger deze macht om als bezetter zijn wil op te leggen aan de Palestijnen.

In politieke en diplomatieke kringen hoor je vaak de woorden 'vredesproces' en 'onderhandelingen'. Maar wat is de realiteit? De joodse nederzettingen breiden alsmaar uit, de muur scheidt Palestijnen van hun landbouwgrond, huizen worden vernield, Palestijnen worden zonder reden gevangen genomen, Oost-Jeruzalem wordt hoe langer hoe meer joods en ga zo maar verder.

Daarom is dit lichtpuntje zo belangrijk. Het komt van binnenuit, van de kant van de soldaten. Ex-soldaten wel te verstaan. Gewetensbezwaarden of dienstweigeraars. Zij die dingen gedaan hebben en/of gezien hebben waarmee ze zich niet meer kunnen verzoenen. Zij die vinden dat het leger en dus ook de regering fout is. Zij vinden dat kritische woorden niet genoeg zijn, maar dat enkel daden de mensenrechtenschendingen kunnen stoppen.

Klik op de afbeelding om zelf the site van breaking the silence te bezoeken. Méér dan de moeite.

De stichter van Breaking the Silence, Avichay Sharon, getuigt: "Toen we in juni 2004 onze eerste tentoonstelling organiseerden, reageerde het leger eerst erg agressief. Soldaten vielen de tentoonstelling binnen en legden beslag op ons materiaal. We werden verhoord en bedreigd. Wij wisten dat onze foto's en verhalen niet zomaar uitzonderlijke gevallen, maar routine waren in het leger. Door dit aan de kaak te stellen, hadden we hen in het nauw gedreven.

Daarom is Breaking the Silence zo 'gevaarlijk' voor het leger. Voor de Israëlische samenleving is het gewoon veel gemakkelijker om te aanvaarden dat het leger moreel hoogstaand is. Israëli's hebben dat vertrouwen nodig, ze moeten dat kunnen geloven. Je moet begrijpen dat het leger in Israël traditioneel een hoog aanzien geniet en deel uitmaakt van ons dagdagelijks leven. Iedere familie heeft wel iemand in het leger. Als het leger zou erkennen dat er een structureel probleem bestaat, zou dat aanzien kunnen gaan wankelen en zal het moeilijker worden om nieuwe generaties jongeren enthousiast te maken voor legerdienst.

We zijn een relatief kleine groep. Het gaat om niet meer dan twee of drieduizend mensen. We worden beschouwd als een heel marginale beweging. Maar ik kan niet genoeg benadrukken dat het een symbolisch zeer belangrijke groep is. Hun boodschappen zetten het mainstream discours, de publieke opinie in Israël onder druk.

Vandaag meer dan ooit, is een samenwerking tussen Israëlische en internationale organisaties nodig. Het is de enige manier om de Israëlische en de Palestijnse vredesbeweging een stem te geven."