Dag van het Woord - het slotmoment

De foto's van de Dag van het Woord staan (eindelijk) online. Klik op fotoalbum om honderden foto's te bekijken.... neem je tijd en geniet!

Het slotmoment was toch bijzonder krachtig. 400 leerlingen in stil protest op de Markt. Wereldbollen met rotte plekken. Maskers van protest. En Frank Naert sprak in naam van Medium zijn droom uit die je hier kan nalezen, want da's wel de moeite!

Ik droom, nog altijd.
Ik droom me een school en die is klein want de wereld is groot.
In mijn kleine school staat bijvoorbeeld een kringloopkastje van 20 euro te smeken om aandacht. Iemand heeft er een verjaardagskaartje in geplaatst. Daar op die school is nog plaats voor iets moois, iets ouds, iets van vroeger. Misschien niet zo efficiënt, niet zo nuttig, niet zo direct iets, maar gewoon maar warm en gezelligs, zelfs wat chaotisch. De leerkrachten zijn er waardig en niet alleen vaardig met portfolio's, ppt's, vakoverschrijdende eindtermen of smartboards. De deuren hebben er nog gluurgaatjes uit lang vervlogen tijden toen opa nog naar school moest. En naast een wijwatervat boven aan een trap hangt een oude poster waarop don't worry, be happy staat afgedrukt.
Er heerst traditie. Niet die traditie die rijmt op discipline, maar de traditie van nieuwsgierigheid en interesse en inlevingsvermogen en rechtvaardigheidsgevoelens. Kortom, de beste menselijke tradities. Interesse wordt er opgewekt, niet monddood gemaakt.

Mijn rotte plek is een school die daar niet in slaagt. Waar de interesse geruisloos dood wordt gemaakt. Waar leerlingen alleen nog "yes" uitroepen bij het halen van 50% voor een vak. Yes hoort bij een inzicht, een ontdekking. Yes, ik leef, graag.

Vandaag gaven een 25-tal gasten het beste van zichzelf. Mensen raken is vaak hun roeping, hun ambitie, zelfs hun beroep. Voor hen is dat kunst. Ik denk dat je laten raken ook een kunst is. Ze zeggen: je hebt dat of je hebt dat niet.Maar misschien kan mijn klein schooltje je daarbij helpen.

Daarom staan we hier. Om te zien of je je nog kan laten raken. Straks passeren hier 18 verhalen. Telkens slechts 1 zin over het lot van duizenden mensen. Laat je raken. Stel je open voor dat gebeuren. Ik hoop samen met jou dat dat zin heeft wat we straks doen. Ook als vrees ik net als jullie van niet.

Ik las in de krant: je geweten niet verraden is een soort van luxe. Ik ben alvast continu in een situatie dat ik mijn geweten moet verraden. En ik hoop van jullie hetzelfde.

Weet je: mijn klein schooltje levert geen diploma's maar mensen. Misschien mensen die hun geweten vaak moeten verraden, maar die er tenminste een hebben. En ik ben blij dat ik, bijvoorbeeld met Medium, er kan bij helpen, bij het vormen van dat geweten. Ik verraad dagelijks mijn geweten t.o.v. de duizenden die nu opgesoms zullen worden. Maar ik wil mijn roeping niet verraden: meestappen in de vorming van ieder jaar 400 nieuwe frisse geesten in de tweede graad.

(FN)