Dag van het Woord - Hirschhorn
Als er iemand is die het idee van kunst als activisme heeft waargemaakt is het wel Thomas Hirschhorn. Al zo’n twintig jaar verzet de kunstenaar de bakens met werk dat niet alleen reflecteert op maatschappelijke en politieke processen maar dat er ook het product van is. Vanuit zijn basis in de Parijse banlieu ontwikkelt hij projecten die geënt zijn op de beladen maatschappelijke en politieke realiteit van een wereldstad.
Nog een handelsmerk van de kunstenaar is bruine plastic tape. Van die brede, halfdoorschijnende, koffiebruine – iemand ander zou zeggen diarreekleurige – verpakkingstape. Duizenden kilometers moet hij er intussen van gebruikt hebben. Alles plakt hij er mee aan elkaar. Soms maakt-ie er complete sculpturen van. Hij zet er de kaders voor zijn installaties mee uit en gebruikt het vooral ook als het alles verbindende element. Letterlijk en figuurlijk, constructief en symbolisch.
In de installatie die in het Musée National d’Art Modern in het Centre Pompidou in Parijs te zien is zijn het uitgroeisels. Outgrowth is de titel, uit 2005. Een geweldig werk. Radicaal, prikkelend, origineel, confronterend en op een volkomen onconventionele wijze mooi. Het soort mooi dat dwingt tot nieuw kijken, maar dat bij nader inzien ook helemaal beantwoordt aan de regels van het vak.
Wat dat laatste betreft, neem alleen al de kleuren. Het heldere lichtblauw van de oceanen op de wereldbollen, de bruine tape en dan de felle oranje accenten van de foto’s van brandhaarden. Een perfect akkoord dat je nog nooit gezien hebt maar dat meteen overtuigt. En dat in zijn expressieve werking precies aansluit bij het onderwerp.
Maar uiteindelijk zijn het natuurlijk de uitgroeisel die het doen. De dikke, onaangename gezwellen die de heldere vormen en keuren van de globes corrumperen. Maar zou je er ook niet plekken die in reparatie zijn in kunnen zien? Die ingepakt zijn omdat er een klus geklaard moet worden? Voorlopig althans.
Want dat is wat de kunst van Thomas Hirschhorn vooral zegt: hier wordt gewerkt. Er is vooruitzicht op verbetering. En dat met materiaal dat geen enkele aanspraak op wat dan ook kan maken, behalve dat het goedkoop en erg praktisch is. Van iedereen dus.
Wij gaan met elke klas op zoek naar "plek op de wereld die geplakt moet worden"... in de godsdienstles word je aan het werk gezet. Niet vrijblijvend. Niet snel snel we maken ons er van af. Maar doordacht. Bewust. Het slotmoment op de dag van het Woord zal indruk nalaten.
bron: http://www.artupdate.nl/hirschhorn-in-centre-pompidou/